"ช่างแม--ร่ง"

Apple and Cinnamon - Utada

 

เพลงนี้เป็นเพลงทีพี่คนหนึ่งใน multiply เป็นคนแนะนำให้ฟังนานมาแระ

.

.

.

มีเรื่องไม่น่าเชื่อว่า...

ในช่วงที่ตกงานปีที่แล้ว ผมได้ไปตั้งกระทู้ในบอร์ดของ GMM Live

ซึ่งในบอร์ดนั้น เขาจะต้องให้สมัครเป็นสมาชิกก่อนถึงจะตั้งกระทู้ได้

ผมตั้งกระทู้ถึงว่าถ้าอยากทำงานเกี่ยวกับงานคอนเสิร์ตนี่...ต้องทำอย่างไร

ก็มีพี่ทีมงานเขาก็ตอบมานะ...

 

ตั้งแต่ตอนนั้นถึงตอนนี้...ร่วมสองปีแล้ว

 

ก่อนเข้าห้องมา เจออาจารย์ท่านนึง เขาเข้ามาถามผมว่า

ผมเคยไปสมัครงานที่ แกรมมี่รึเปล่า???

ผมบอกว่าไม่เคยนะ...แต่ถ้าตอนฝึกงานน่ะเคยไปยื่นใบสมัครไว้ แต่ไม่ได้รับการตอบรับ...ผมก็ถามเขาว่าทำไม?

เขาบอกว่าพอดีเขารู้จักกับผู้บริหารที่นั่น ผู้บริหารท่านนั้นเขาถามถึงคนชื่อ "พณกฤษ" (ชื่อผม) ถามว่ารู้จักคนชื่อนี้มั๊ย? อยู่ที่ศิลปากรเหมือนกัน

อาจารย์ท่านนั้นก็ว่า คงไม่มีใครชื่อ "พณกฤษ" อีกแล้วในมอนี้

ก็เลยมาถามให้แน่ใจ...

ผมก็ว่า อ๋อ...งั้นใช่แล้วล่ะ

ผมเคยไปตั้งกระทู้ที่ว่าไว้ เพราะผมมีความสนใจในเรื่องการทำคอนเสิร์ต

ฮ่าๆๆ....

 

เขาว่า ดูแล้ว บุลคลิกผมก็เหมาะที่จะทำงานอย่างนั้นนะ...

เข้าไปนั่น...ลอยเลยดิครับ

 

ตบท้ายด้วย...ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกกันได้นะ

(เอ๊ะ...หมายความว่าไง???)

 

 

ยิ่งเซ็งๆ อยู่...ปะเดี๋ยวก็ ไปซะหรอก...

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

 

ยังคร๊าบบบ ไม่หรอกๆ

จริงๆอาจารย์ท่านนั้นก็น่าจะรู้นะว่าผมเป็นคนปากเสีย

ไปอยู่ที่นั่นอาจจะทำให้อาจารย์เขาเสียได้

 

อย่าเลยครับ...ใจจริงอ่ะ ก็ต้องการอยู่หรอก

แต่มันก็นะ...เกรงใจอ่ะ แล้วก็ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร

แค่นี้ก็เกินกว่าจะตอบแทนแล้ว...

 

เอออออ...ว่าไปแล้ว

เราว่ารอบๆตัวเรามีคนที่หวังดีกับเรา มีมากกว่าคนที่คิดร้ายกับเรานะ

หาคนคิดร้ายกับเรา ..???

หายากนะ...ที่เห็นๆ ก็มีไม่น่าจะเกินสอง หรือสามคน

 

แต่คนเฉยๆ ไปถึงขั้นดีนี่สิ...ผมนี่นับไม่ไหวเลย

ใช้เกณฑ์ของความรู้สึกที่อยากจะตอบแทนต่อพวกเขาเป็นตัวบ่งชี้

(ทำประกันคุณภาพฯมากไปแล้ว กุ)

 

นั่นหมายความว่า อันทีจริงคนเฉยๆ ถึงขึ้นดี น่าจะอยู่รอบตัวมากกว่าคนไม่ดี

เพราะฉะนั้น...

ถ้าในทางธรรม ก็คงต้องบอกว่า "จงปล่อยวาง"

แต่ในทางโลกก็ต้องใช้คำว่า "ช่างแม--ร่ง"

<< มารผจญ